Bladstekken van begonia

Kamerplanten kopen? Nee, dat heb ik niet vaak gedaan. Als ik een plant zie, vraag ik me altijd af waarom ik geld zou uitgeven aan iets wat ik ook zelf zou kunnen stekken. Een tuincentrum is voor mij met name interessant om te kijken of er hier en daar stukje afgebroken plant liggen die ik zou kunnen gebruiken als stek. Ook breid ik mijn verzameling uit door vrienden om stekken te vragen en natuurlijk door mijn baby's uit te delen

Een paar weken geleden heb ik een viertal begonia blaadjes met een kort stukje steel in de grond gezet omdat ik daarover op internet had gelezen. Tot mijn verrassing begonnen er inderdaad kleine plantjes aan te groeien! Gisteren heb ik ze in vier aparte potjes gezet.

Nu nog mensen vinden om ze tzt aan weg te geven omdat mijn vensterbanken vol staan met kleine en grote plantenkinderen...

Veldkers: een gezond en lekker onkruid

Dit onkruidje, Veldkers (Cardamine hirsuta), zie je op het moment veel. Het heeft de speciale eigenschap om te gaan ontkiemen als het kouder wordt en te groeien in de winter! Dat is mooi, want het is ook een eetbaar plantje. En op het moment groeit er niet zoveel eetbaars. Als een telg van de kruisbloemen-familie (net als tuinkers, pinksterbloemen en alle soorten kolen) heeft het een mild peperige smaak, net lekker! Het is een van de allereerste wilde planten die je in het voorjaar kunt eten. Gewoon uit de grond tillen, wassen, worteltjes eraf snijden en door de salade. Gezond is het ook nog: vers uit de tuin en vol vitamine C!

Boutique met gratis spullen

Hier in Findhorn moeten we het doen met de bagage die we mee konden nemen tijdens de reis, plus twee dozen die we op hebben laten sturen. Vooral wat kleding betreft is dat wel wat mager: ik begin nu al genoeg te krijgen van de drie broeken en vier truien die ik bij me heb. Bovendien slijt alles behoorlijk snel in de tuin, vooral de manchetten van mijn truien.

Gelukkig bestaat hier de Boutique. Dat is kort gezegd een plek waar mensen dingen heen brengen die ze niet meer nodig hebben en waar je zonder te betalen iets uit kan halen. Er is één Boutique in Cluny en een gewone en een baby-Boutique in The Park. Ik heb al een mooi zacht cashmier vest gescoord, een sjaal en een muts van wol om uit te halen en iets nieuws van te breien en diverse handdoeken voor de tuin waar ik werk. Die worden gebruikt om gereedschap meer schoon te maken en in te vetten.


Grappig is dat ik al een paar keer precies tegenkwam wat ik nodig had. Zo hadden Hugo en ik het erover dat we het zo jammer vonden dat we onze kleine waterkoker niet hadden meegenomen. Twee dagen later vond ik er één in de Boutique. Nu kunnen we op onze eigen kamer thee zetten, bijvoorbeeld ’s ochtends vroeg, voordat het ontbijt klaarstaat. Het zijn dingen waar je wel zonder kunt, maar die het leven toch een stukje aangenamer maken. En als onze eigen spullen komen, dan zet ik het apparaatje gewoon weer in de Boutique.

Melk, zo uit de tank

Zo eens in de vijf dagen haal ik zelf op de fiets melk bij een biologische boer in de buurt. Schoongemaakte melkflessen neem ik mee, en ik mag zelf aan de tank vullen! De biologische melk kost me 50 eurocent per liter en is qua smaak veel beter dan de in de winkel gekochte en gepasteuriseerde melk. Ik drink de melk rauw en maak er ook zelf yoghurt van. Goedkoop, lokaal, bio, geen afval, wat wil je nog meer?

Tien-dingen-uitdaging – week 1

Eerlijk is eerlijk: voor deze uitdaging vond ik inspiratie bij andere bloggers. Het doel: tien dingen per week wegdoen, om zo ruimte te maken in mijn huis én leven.

Vandaag heb ik een keukenla opgeruimd en ben ik begonnen mijn verkoopaccount bij bol.com bij te werken: nieuwe boeken erbij, oude eraf. Het resultaat is, dat ik zo dadelijk met een flinke doos spullen naar de kringloop ga:

- achttien boeken, die maar niet verkochten via bol.com.
- twee thee-eieren (gebruiken we nooit, we vinden een theezeef handiger)
- een onhandige, want niet-flexibele pannenlikker (wie bedenkt zoiets?!)
- een fluit van een niet meer bij ons wonende fluitketel
- drie maatschepjes (we hebben nog een complete set)
- een honinglepel (zie foto, gebruiken we ook nooit)
- een messenslijper (het aanzetstaal werkt veel beter)

Hoewel het kleine spullen zijn, vind ik dat ik braaf geweest ben deze week. Nu maar hopen dat ik niet nieuwe dingen ga kopen bij de kringloop :p

Recycle je sappakken: maak een dak!

Hugo is bezig het dak van ons composttoilet op de volkstuin waterdicht te maken met sappakken. We hebben dit eerder in Schotland gezien. Emma, die we daar troffen, leefde met haar zoon en meerdere paarden en pony's in een bos met veel zelfgemaakte bouwsels. Ze vertelde ons, dat zo'n dakbedekking wel zeven jaar meegaat. Het zwakste punt zijn niet de pakken zelf, maar de nietjes waarmee ze vastzitten!

Je neemt pakken van sap of houdbare melk, die zilverachtig zijn aan de binnenkant. Deze zijn sterker dan de pakken van bijvoorbeeld gewone melk en yoghurt. Je knipt ze zo open, dat de eventuele plastic tuit helemaal aan de zijkant zit. Aan de beide zijkanten knip je een ronding uit. Zo ben je ook de tuit kwijt. Dan niet je ze zodanig over elkaar heen, dat ze elkaar flink overlappen. Je hebt heel wat pakken nodig! Op de bovenste foto kun je zien hoe Hugo het gedaan heeft.

Ik zou er niet meteen het dak van mijn huis mee dekken :), maar voor kippenhokken, paardenonderkomens, tuinschuurtjes, duiventillen of vogelhuizen is het heel geschikt!

Wormenbak tutorial

Afgelopen weekeinde heb ik een wormenbak gemaakt met spullen die ik nog had. Of het gaat werken, weet ik niet. Maar hee, als je het niet probeert, wordt het nooit wat.

Als gezegd had ik de informatie over wormenbakken al meer dan een jaar in huis, maar was ik er niet aan begonnen omdat het composteren zonder wormenbak ook goed gaat en een wormenbak meer werk is dan een gewone compostbak. Nu ik in juli namens Transition Town Groningen een workshop ‘Tuinieren op je balkon’ ga geven aan inburgeraars, de meesten met een bijstandsuitkering, kwam de wormenbak weer in beeld. Want met zo'n bak kun je met zeer weinig middelen prima mest en potgrond van maken van je eigen keukenafval.

Een andere reden om de bak niet te maken was, dat ik dacht dat ik er spullen voor moest kopen. Grappig genoeg bleek ik alles al in huis te hebben. Om te beginnen een zwarte plantenpot (gebruikt geen wit plastic, de wormen houden niet van licht), die ooit eens dienst deed als pot voor de kerstboom. Verder een zwarte emmer, een steen en een plastic onderschaal. Ook papierafval én wormen had ik al.

Het idee: in de kerstbomenpot heb ik (okee, Hugo, I’m an oldfashioned girl) gaten geboord. De wormen hebben namelijk zuurstof nodig. Onderin deze pot heb ik versnipperd papier gedaan, dat ik vijf minuten geweekt heb in regenwater. Wormen houden namelijk ook van vocht, anders drogen ze uit.

Op dit papier heb ik wat afval uit de keuken gedaan: theeblaadjes, bananeschil, appelschillen en dergelijke. Daar bovenop weer nat papier en daarbovenop, om te zorgen dat er zoveel mogelijk vocht in blijft en zo weinig mogelijk licht in komt, een dikke, natte krant. Daar bovenop komt de plastic onderschaal, om te zorgen dat de bak niet te nat wordt bij regen.

Dit geheel heb ik in een zwarte emmer gezet, op een steen. Dat is handig, omdat de wormen een bruine vloeistof produceren. Blijft die in de pot, dan wordt het te vochtig voor hen en kunnen ze verdrinken. Bovendien kun je deze vloeistof, die ook wel wormenthee (hilarisch!) of percolaat wordt genoemd, één op tien verdunnen en gebruiken als plantenmest.

Toen werd het tijd om de wormen uit mijn compostbak te halen en te introduceren in hun nieuwe huis annex werkplaats, die in de schaduw staat. Ik heb er zo’n veertig voorzichtig uit de compost gevist en in de emmer gedaan. Krantje erop, deksel erop en nu maar wachten (ik, wachten? Ik kijk elke dag of er al iets gebeurt. Wat natuurlijk niet mag, want teveel onrust)

Als het goed gaat en ze blij zijn op hun nieuwe plek, gaan ze zich hopelijk vermenigvuldigen J

Een ui in een kinderbad

Gisteren ging ik langs bij stadsgenoot Linda. Selma, ook van Transition Town Groningen had haar ontmoet tijdens een van onze lezingen en vertelde me dat Linda een tuin had gemaakt van een parkeerplaats met alleen maar gekregen en gejutte materialen. Dat moest ik zien.

Ik hou van dat soort ontmoetingen: je gaat op zoek naar iemand die je niet kent, roept “Vollek” en voor je het weet zit je samen in de tuin te ontdekken dat je een hoop gemeen hebt. Ook zij vindt het bijvoorbeeld leuk mensen van allerlei nationaliteiten en in allerlei situaties, aan het tuinieren te krijgen.

De tuin bij haar woonboot was prachtig. We zaten op een gazon (grond, anderhalve kuub, gratis verkregen via Marktplaats), op rotan stoeltjes (één van van het grof vuil, de ander van een buurvrouw) met overal om ons heen gekregen en gevonden planten. Anemonen in een gekregen pot, aardbeien en sla in een krat van de visafslag en een ui in een kinderbadje. Dank je Linda, dat je ons laat zien dat er veel meer kan dan je denkt!

Trouwerij hoeft niet duur te zijn

Ruim een week geleden schreef ik over onze trouwdag, nu drie jaar geleden. Ik vind het leuk om daar nog iets over te vertellen, omdat ik denk dat het anderen kan inspireren om de dag zo in te richten als je zelf wilt, zonder het duur te maken.

Een paar dingen die wij hebben gedaan:

• Trouwen op woensdag, dat was in Groningen gratis. Eerst dachten we nog dat het vervelend was voor anderen om die dag vrij te moeten nemen, maar het was een prachtige dag en ik heb niemand horen klagen :)
• We hebben iedereen gevraagd geen cadeaus mee te nemen (een peper- en zoutstel hadden we al), maar een zelfgemaakt gerecht; het lekkerste wat je kunt bedenken. Dat was een groot succes, met heerlijk eten: van taarten tot soep, vlees, vegetarisch en zelfs veganistisch eten, van alles en nog wat. Het leuke was, dat er voor alle diëten iets was en we zoveel mensen konden uitnodigen als we wilden, zonder dat het duurder werd. Iedereen nam immers toch eten mee.
• Op de uitsnede van de foto zie je onze bruidstaart, gemaakt door Hugo's dochter Andrea. Hij was heerlijk.
• De foto's werden gemaakt door Hugo's broers, Kees en Ernst. Beide zijn fotograaf van beroep, dus daar hadden we mazzel mee
• Mijn bruidsboeket werd gemaakt door mijn kruidenjuf Saskia
• Andere bloemen waren gewoon in de buurt geplukt
• De plek waar we feest vierden was een mooie Saskische boerderij, de Uelenspiegel in Uffelte, die we voor heel weinig geld konden huren en waar wij en onze gasten ook konden overnachten. Het is er niet sjiek, maar wel sfeervol.

We hebben een geweldige dag gehad. We hebben zelf onze ceremonie in elkaar gezet, samen gezongen en samen gedanst. De plek was prachtig en de sfeer verbonden. Meer geld had het niet beter kunnen maken.